Tags

, , , , , , , ,

Ik heb vanaf mijn achtste jaar diabetes type 1. Bij deze ziekte is de alvleesklier kapot, en moet je jezelf insuline injecteren, je bloedsuiker meten met een speciaal meetapparaatje en van alles wat je eet de koolhydraten tellen. Ook moet je zorgen dat je bloedsuiker niet te laag of te hoog is, want dat kan heel erg schadelijk zijn voor je gezondheid. Zo kan je bijvoorbeeld beschadiging aan je nieren of ogen oplopen. Mensen met diabetes moeten ook extra op hun voeten letten, omdat de zenuwen die daar zitten ook beschadigd kunnen raken, waardoor je uiteindelijk geen gevoel meer in je tenen kan hebben. Verder mogen mensen met diabetes type 1 alles eten, zolang je de koolhydraten maar telt, en daarvoor insuline geeft.

pomp1

Mijn insulinepomp

Toen ik acht jaar was en net in groep 6 zat, ging het steeds slechter met me. Ik had heel de dag door dorst, moest enorm vaak naar de wc, had donkere kringen onder m’n ogen en ik viel heel erg veel af. Ik ging ’s nachts vaak mijn bed uit om te plassen en om water te drinken uit de kraan. Dit werd na loop van tijd alleen maar erger. Ik dronk de hele dag door, en ’s nachts nam ik een literfles drinken mee naar bed, die ik de volgende ochtend alweer leeggedronken had. Als ik even niet had gedronken, voelde het alsof er een hap zand in m’n mond zat. Ik kreeg steeds ergere kringen onder mijn ogen en begon slechter te eten. Ik was in nog geen week tijd al ruim 7 kilo afgevallen. Toen mijn moeder me op de weegschaal zette en zag dat ik zoveel was afgevallen, dacht ze dat ik een eetstoornis had en ze ging met me naar de huisarts. Toen we vertelden wat er aan de hand was, ging de dokter mijn bloedsuiker prikken. Deze bleek op 27 mmol/L te zitten, wat veel te hoog is. Je bloedsuiker moet je ongeveer tussen de 5.0 en de 9.0 zien te houden. Dit verklaarde dus waarom ik zoveel dorst had en zoveel was afgevallen. De dokter vertelde ons dat ik suikerziekte had en stuurde ons meteen door naar het kinderziekenhuis.

Ik werd met een ambulance opgehaald en naar het kinderziekenhuis gebracht. In de ambulance zetten ze mij aan het infuus, omdat ik ernstig vochttekort had. Toen we in het kinderziekenhuis waren aangekomen, vertelde een zuster mij wat diabetes inhield. Bij iemand met diabetes type 1 is de alvleesklier kapot, deze geeft geen insuline meer. Daardoor raakt de bloedsuiker spiegel in de war, en moet ik mezelf insuline geven.

Ik heb ongeveer een halve dag in het kinderziekenhuis gelegen, daarna werd ik naar een ander ziekenhuis gebracht. Ik moest acht dagen in het ziekenhuis blijven. Vlak voor mijn negende verjaardag mocht ik gelukkig weer naar huis. In het ziekenhuis heb ik 3 dagen aan het infuus gelegen. Eerst zorgden ze ervoor dat mijn bloedsuiker weer stabiel zou worden, en kwamen de zusters mij steeds insuline geven, en mijn bloedsuiker opmeten. In die acht dagen werd mij geleerd om het zelf te doen, en ik kreeg boekjes mee naar huis die me hielpen bij het koolhydraten tellen.

Zo ziet een insulinepompje eruit



Insulinespuit

Ik heb ongeveer drie jaar lang mezelf injecties moeten geven. Ik had twee verschillende soorten; eentje voor overdag, en eentje die traag werkend was en ik moest gebruiken voor ik naar bed ging. Elke keer als mijn bloedsuiker te hoog was of als ik iets wilde eten, moest ik mezelf een injectie in mijn buik geven. Hier kreeg ik ontzettend erge dikke, blauwe plekken van. Voordat ik naar bed ging moest ik mezelf ook nog een injectie in mijn been geven. Na die drie jaar ben ik overgegaan op de insulinepomp. Dit is een infuus dat in je buik zit, met een pompje eraan, waar insuline in zit. Door het pompje hoefde ik mezelf geen injecties meer te geven, en kon ik mijn bloedsuiker beter onder controle houden. Mijn insulinepomp is dus eigenlijk mijn alvleesklier.

Ik heb ook meerdere keren een sensor gehad, soms om een weekje uit te testen en een keertje heb ik hem zo’n 3 maanden gedragen. Dit is nog niet zolang op de markt, en is enorm duur. Na veel moeite hebben we het vergoed gekregen van de verzekering. De sensor is een apparaatje in mijn buik, waardoor ik maar drie tot vijf keer per dag in mijn vingers hoef te prikken. Het is aangesloten op mijn insulinepomp, waardoor ik de hele dag kan zien hoe hoog mijn bloedsuiker is. Deze sensor gaf uiteindelijk veel meer moeite, doordat je steeds moet controleren of je eigen bloedsuiker nog wel klopt met wat er in je pomp staat. Elke nacht ging er wel een alarm af, ie aangaf dat de bloedsuiker niet meer klopte. Na ongeveer drie maanden werd ik hier zo gek van, dat ik maar weer gewoon ben overgegaan op het prikken.

Diabetes beheerst een groot deel van mijn hele leven. Je bent er constant mee bezig, en het heeft gevolgen voor je gezondheid. Als je vaak een te hoge suiker hebt  (boven de 16 mmol/L) komen er ketonen in je bloed, oftewel: er komen gifstoffen vrij in je lichaam. Deze stoffen zorgen ervoor dat je zicht verslechterd (zo heb ik ook een leesbril nodig), dat je spierpijn krijgt, hoofdpijn, dorst.. Na lange tijd kan dit erg schadelijk zijn voor je lichaam. Er zijn wel dagen dat mijn suiker wat stabieler is, en dat ik er minder naar om hoef te kijken. Ik kan wel gewoon leven als een normaal mens hoor, ik fiets naar school, ik ga uit, winkelen, kan alles eten en drinken wat ik wil.. Maar dan moet ik wel een keertje extra prikken mischien. Te laag zitten (onder de 4.5 mmol/L) wordt een hypo genoemd, en kan ook gevaarlijk zijn. Wanneer je te laag zit en je niet optijd iets neemt met veel koolhydraten erin, kan je flauwvallen. Dan moet er snel een ambulance komen om je een glucagon-injectie te geven, anders kan het fout aflopen. Gelukkig is het bij mij nog nooit zover gekomen dat ik ben flauwgevallen.

Dit is een meetapparaat waarmee je je bloedsuiker kunt meten

Op het strand of in de klas word ik vaak aangestaard als ik aan het prikken ben, of als ze mijn insulinepomp zien zitten. Ik heb ook vaak nare reacties gehad erop. Op de basisschool werd ik tijdens traktaties weleens overgeslagen omdat mijn juf zei dacht ik geen suiker mocht hebben. Dat heeft niks met suikerziekte te maken, ik mag gewoon alles eten. Ik haat het zo erg als mensen denken dat ik geen suiker mag eten of iets..  Dat heeft niks met diabetes te maken.

Inmiddels heb ik al 9,5 jaar diabetes en ik kan me niet meer voorstellen hoe het is om zonder te leven. Overal waar ik heen ga heb ik een tas met extra prikspullen bij me, extra infusiesets, en eten en drinken voor als mijn bloedsuiker te laag komt te zitten. Het is nog steeds lastig om mijn bloedsuiker stabiel te houden. Ik heb periodes dat het beter gaat, maar ook slechter. Zodra je later uit bed komt, op een andere tijd gaat eten of gaat sporten kan dat al gevolgen hebben voor je bloedsuiker.

IMAG0100

Ik heb een keer een interview gehad voor het Fashionista magazine

Ook heb ik een keer een artikel geschreven voor girlscene over mijn diabetes, niet alles in dat verhaal klopt nog natuurlijk, want het is alweer een tijdje geleden. Zie hier: http://www.girlscene.nl/p/10132/heftig_verhaal_ik_heb_diabetes

Nou heb ik nog lang niet alles verteld over diabetes, maar het verhaal wordt anders zo lang en ingewikkeld.

X Isabella

Advertenties